Studium biblijne - List do Rzymian

Nazwa listu pochodzi od jego autentycznych odbiorców: członków kościoła w Rzymie, stolicy Rzymskiego Imperium.

AUTOR I DATA

Nikt nie podważa tego, że apostoł Paweł napisał do Rzymian. Tak jak jego imiennik, pierwszy król Izraela (Saul było to hebrajskie imię Pawła; Paweł to imię greckie), Paweł był z plemienia Benjamina (Filipian 3:5). Był on także rzymskim obywatelem (Dzieje 16:37; 22:25). Paweł urodził się około czasu w którym narodził się Chrystus, w Tarsie, ważnym mieście (Dzieje 9:11; 21:39) w rzymskiej prowincji Cylicja ulokowanej w Azji Mniejszej (współczesna Turcja). Większość swojego życia spędził on w Jerozolimie jako uczeń sławnego rabbiego Gamaliela (Dzieje 22:3). Tak jak jego ojciec, Paweł był Faryzeuszem (Dzieje Apostolskie 23:6), członkiem najbardziej rygorystycznej żydowskiej sekty (Filipian 3:5).

Cudownie nawrócony podczas podróży do Damaszku (ok. 33-34 r. n.e.), której celem było zaaresztowanie chrześcijan w tamtym mieście, Paweł natychmiastowo zaczął proklamację przesłania ewangelii (Dzieje 9:20). Po tym jak ledwo uszedł z życiem w Damaszku (Dzieje 9:23-25; 2 Kor. 11:32-33), Paweł spędził trzy lata w Nabateanii w Arabii, krainie położonej na południe i wschód od Morza Martwego (Gal. 1:17-18). Otrzymał on tam wiele ze swojej nauki jako bezpośrednie objawienie od Pana (Gal. 1:11-12).

Bardziej niż jakakolwiek inna osoba, Paweł był odpowiedzialny za rozprzestrzenianie się chrześcijaństwa w Imperium Rzymskim. Odbył on trzy podróże misyjne poprzez dużą część świata Śródziemnomorskiego, niestrudzenie głosząc ewangelię którą dawniej próbował zniszczyć (Dzieje 26:9). Po tym jak Paweł powrócił do Jerozolimy przynosząc ofiarę dla znajdującego się tam kościoła w potrzebie, był on fałszywie oskarżony przez niektórych Żydów (Dzieje 21:27-29), okrutnie pobity przez zezłoszczony tłum (Dzieje 21:30-31), oraz aresztowany przez Rzymian. Chociaż dwóch rzymskich naczelników, Feliks i Festus, jak również Herod Agryppa, nie znaleźli w nim żadnej winy, to pod presją żydowskich liderów, zatrzymali Pawła w rzymskim areszcie. Po dwóch latach, apostoł wykorzystał swoje prawa jako rzymski obywatel i odwoływał swoją sprawę do Cezara. Poprzez wymęczającą podróż (Dzieje 27-28), łącznie z gwałtownym, dwutygodniowym sztormem na morzu który zakończył się rozbiciem łodzi, Paweł dotarł do Rzymu. Ostatecznie Paweł został uwolniony na krótki okres jego służby, ale później został on ponownie aresztowany. Pawła spotkało męczeństwo w Rzymie w ok. 65-67 r.n.e. (2 Tym. 4:6).

Chociaż jego wygląd nie robił wrażenia (2 Kor. 10:10; Gal. 4:14), Paweł posiadał wewnętrzną siłę otrzymaną poprzez moc Ducha Świętego (Filipan 4:13). Łaska Boża okazała się wystarczająca żeby zaopatrzyć go w każdą potrzebę ( Kor. 12:9-10), uzdalniając tego szlachetnego sługę Chrystusa do ukończenia swojego duchowego wyścigu z powodzeniem ( 2 Tym. 4:7).

Paweł pisał do Rzymian z Koryntu, o czym świadczą odniesienia do chrześcijanki o imieniu Febe (Rzym. 16:1, Kenchreach była portem w Koryncie). Gajusz (Rzym. 16:23), oraz Erastus (Rzym. 16:23) – z których wszyscy byli powiązani z Koryntem. Apostoł napisał list pod koniec jego trzeciej misjonarskiej podróży (najprawdopodobniej w 56 r. n.e., kiedy przygotowywał się do opuszczenia Palestyny zabierając ze sobą ofiarę dla biednych wierzących w kościele jerozolimskim (Rzym. 15:25). Febe otrzymała wielką odpowiedzialność dostarczenia tego listu do rzymskich wierzących (16:1-2).

TŁO HISTORYCZNE I POŁOŻENIE

Rzym był stolicą oraz najważniejszym miastem w Imperium Rzymskim. Został on założony w 753 p.n.e., ale nie ma o nim wzmianki w Piśmie aż do czasów Nowego Testamentu. Rzym jest ulokowany wzdłuż brzegów rzeki Tyber, około piętnaście mil od Morza Śródziemnego. Do czasu kiedy jeszcze nie było wybudowanego portu w pobliskiej Ostii, głównym portem Rzymu było Puteoli, miasto oddalone około 115 mil. W czasach Pawła, populacja miasta wynosiła ponad milion ludzi, z których dużą część stanowili niewolnicy. Rzym szczycił się wspaniałymi budowlami, takimi jak pałac Cezara, Circus Maximus, oraz Forum Romanum ale piękno tego miasta szpeciły slumsy w których mieszkało wielu ludzi. Według tradycji, Paweł został umęczony na zewnątrz Rzymu na Drodze Ostiana podczas rządów Nerona (54-68 n.e.).

Niektórzy z nawróconych w Dzień Pięćdziesiątnicy prawdopodobnie ufundowali kościół w Rzymie (Dzieje 2:10). Pragnieniem Pawła było odwiedzić Kościół w Rzymie, ale został on od tego powstrzymany (Dzieje 1:13). W Bożej opatrzności, niemożność odwiedzenia Rzymu przez Pawła, dała światu te natchnione arcydzieło ewangelicznej doktryny.

Głównym celem Pawła w napisaniu Listu do Rzymian było nauczenie wierzących, którzy nigdy nie otrzymali apostolskich instrukcji, wielkich prawd o ewangelii łaski. List ten także przedstawiał go kościołowi gdzie nie był on znany osobiście, ale miał on nadzieję tam przyjść z kilku powodów: by zbudować wierzących (1:11), by głosić ewangelię (1:15), by poznać rzymskich wierzących i zostać przez nich zachęconym (1:12;15:32), by lepiej modlili się za niego (15:30), oraz by pomogli mu w jego zaplanowanej podróży do Hiszpanii (15:28).

Inaczej niż inne listy Pawła (na przykład, 1 Koryntian, 2 Koryntian, i Galatów), celem napisania Listu do Rzymian nie była korekcja wykrzywionej teologii albo napominanie za bezbożne życie. Kościół rzymski był zdrowy doktrynalnie, ale, jak wszystkie kościoły, potrzebował on bogatej doktrynalnej i praktycznej instrukcji, którą list ten zawiera.

HISTORYCZNE I TEOLOGICZNE TEMATY

Ponieważ List do Rzymian jest głównie dziełem doktrynalnym, zawiera on mało historycznego materiału. Paweł używa znanych postaci ze Starego Testamentu takich jak Abraham (rozdział 4), Dawid (4:6-8), Adam (5:12-21), Sara (9:10), Jakub i Ezaw (9:10-13) oraz Faraon (9:17) jako ilustracje. Przywołuje on także trochę faktów z historii Izraela (rozdziały 9-11). Rozdział 16 dostarcza przelotnych spojrzeń na kościół pierwszego wieku oraz jego członków.

Tematem przewodnim Listu do Rzymian jest sprawiedliwość która pochodzi od Boga: chwalebna prawda, że Bóg usprawiedliwia winnych, potępionych grzeszników wyłącznie przez łaskę, wyłącznie poprzez wiarę w Chrystusa. Rozdziały 1-11 prezentują teologiczne prawdy o tej doktrynie, podczas gdy rozdziały 12-16 szczegółowo omawiają ich działanie w życiu indywidualnych wierzących i w życiu całego kościoła. Niektóre szczegółowe tematy teologiczne zawierają zasady duchowego przywództwa (1:8-15); Boży gniew przeciwko grzesznej ludzkości (1:18-32); zasady boskiego sądu (2:1-16); uniwersalność grzechu (3:9-20); ekspozycję i obronę usprawiedliwienia wyłącznie przez wiarę (3:21- 4:25); bezpieczeństwo zbawienia (5:1-11); przekazanie grzechu Adama (5:12-21); uświęcanie (rozdziały 6:8); suwerenny wybór (rozdział 9); Boży plan dla Izraela (rozdział 11); duchowe dary i praktyczna pobożność (rozdział 12); obowiązki wierzącego w stosunku do ludzkiego rządu (rozdział 13); oraz zasady chrześcijańskiej wolności (14:1-15:12).

WYZWANIA INTERPRETACYJNE

Jako wybitne doktrynalne dzieło w Nowym Testamencie, List do Rzymian oczywiście zawiera wiele trudnych fragmentów. Mowa Pawła o uwiecznieniu grzechu Adama (5:12-21) jest jednym z najgłębszych, najbardziej intensywnych teologicznych fragmentów w całym Piśmie. Natura unii ludzkości z Adamem i sposób w jaki grzech Adama przeszedł na rodzaj ludzki zawsze były przedmiotem intensywnej debaty. Studenci Biblii także nie zgadzają się ze sobą na temat tego czy 7:7-25 opisuje doświadczenie Pawła jako wierzącego czy jeszcze jako niewierzącego albo, że jest ono literacką dewizą i wcale nie było zamierzeniem Pawła żeby odbiorcy rozumieli je jako autobiograficzne. Blisko powiązane ze sobą doktryny wyboru (8:28-30) oraz suwerenności Boga (9:6-29) dezorientowały wielu wierzących. Inni kwestionują czy rozdziały 9-11 nauczają, że Bóg ma plan na przyszłość dla narodu Izraela. Niektórzy zignorowali nauczania Pawła na temat posłuszeństwa ludzkiemu rządowi (13:1-7) w imię aktywizmu, podczas gdy inni używali tego fragmentu do obrony niewolniczego posłuszeństwa totalitarnym reżimom. Niektóre z tych interpretacyjnych wyzwań są omówione w lekcjach tej książki.